O z n a c z e n i a    s z l a k ó w

Historia znakowania w polskich górach sięga ostatnich lat XIX w., kiedy to Walery EIjasz Radzikowski wytyczył pierwszy szlak turystyczny w Tatrach, z Toporowej Cyrhli przez Polanę Waksmundzką do Morskiego Oka. Pierwszy szlak w Beskidach powstał na trasie z Suchej Beskidzkiej przez Magurkę (872 m) do Zawoi (Pasmo Jałowieckie Beskidu Żywieckiego) w 1906 r. Szczegóły metodyki znakowania szlaków turystycznych określa specjalna instrukcja wydana w 1998 r. przez Zarząd Główny PTTK. Łącznie w polskich górach turyści korzystają z 9500 kilometrów szlaków. Znajduje się na nich 1627 stanowisk informacyjnych z drogowskazami i tablicami oraz 4154 drogowskazy. Podstawowy wymiar polskiego znaku szlaku górskiego jest nieco odmienny od znaków słowackich (10x 10) i wynosi 9 x15 cm. W odróżnieniu od metodyki słowackiej stosujemy w polskich górach szlaki w kolorze czarnym. Generalne zasady metodyki znakowania dotyczące zarówno podstawowej sieci szlaków jak też wytyczania i utrzymywania szlaków dojściowych są w Polsce podobne jak na Słowacji. Szlaki turystyczne w poszczególnych kolorach tworzą określone ciągi logiczne, przy czym są szlaki wiodące przez całe grupy gór, w kolorze czerwonym, nazywane "Szlakami Głównymi". (jak Główny Szlak Beskidzki).
Oprócz drogowskazów, słupów oraz słupów ozdobnych (tzw. rogaczy) infrastrukturę informacyjną uzupełniają wielkoformatowe stanowiska z powiększonymi odcinkami map turystycznych a na miejscach przekraczania granicy (dla turystów polskich i słowackich) specjalne tablice informacyjne z wykazami szlaków po obydwu stronach granicy.
Tak zorganizowana sieć szlaków turystycznych uzupełniona bardzo bogatą ofertą fachowej literatury dla turystów (przewodniki, mapy) pozwala turystom bezpiecznie i efektywnie poruszać się po Beskidach.

Znaki Paskowe (9 X 15 cm)
  
    
Znakowanie turystyczne przedstawia układ informacyjny dla turysty. Znak turystyczny jest elementem informacyjnym w kształcie czterokątowym o wymiarze 9 x 15 cm. Znaki pasowe tworzą trzy nad sobą stojące pasy kolorowe. Pas środkowy jest wymalowany wyraźnym kolorem. Używamy pięć kolorów oznakowań:

czerwony - ważne szlaki grzbietowe
niebieski - dalekobieżne szlaki, które łączą wyjścia szlaków z ośrodkami turystycznymi
zielony - szlaki bieżące, ku ciekawym turystycznym celom
żółty - szlaki łączące ważniejsze szlaki i miejscowości
czarny - szlaki łącznikowe łączące inne szlaki (oznaczone innymi kolorami) oraz
  dojścia do interesujących miejscowości i schronisk.


Znaki o innych kształtach (10 x 10 cm)
        Oznaczenie znakami w kształcie czworokąta zwraca uwagę na szczególne znaczenie szlaku turystycznego.

- znak miejscowy
- znak obwodnicy
- znak szlaku naukowego - oznakowanie szlaku na którym 
  można się zapoznać z miejscowymi walorami


Znaki z szczególnym znaczeniem (10 x 10 cm)
        Stanowią pewnego rodzaju odnogę ze szlaku wiodącego w kierunku:

- punktu widokowego
- ruiny zamku
- źródło
- schronisko
- jaskinia
- ciekawy obiekt turystyczny
- koniec szlaku turystycznego
- nagła zmiana kierunku szlaku turystycznego

Jeśli nad którymś z powyższych znaków umieszczony jest wykrzyknik, oznacza to że należy zachować szczególną uwagę kierując się dalej szlakiem. Sytuacja ta może się zdarzyć gdy np. napotkamy miejsce gdzie krzyżuje się wiele dróg, szlak przebiega przez pustkowia (nie ma za wiele miejsc aby go oznaczyć, na kamieniach szybko się ściera) bądź przebiega przez rzekę wpław.

Elementy uzupełniające znakowanie szlaków (10 x 10 cm)

tabele nazw miejscowości        - nazwy miejscowości oraz podana wysokość w m.n.p.m.

drogowskazy                         - informacja, gdzie kieruje się trasa oraz informacja o czasie
                                            w którym dotrzemy do celu

POWRÓT NA STRONĘ GŁÓWNĄ